Het charterschip, een curieus fenomeen

. Nee, knap is ie niet...

In principe bestaat een charterschip uit drie seperate afdelingen, die een week of soms langer integreren in een bruisend geheel.

Voorop is het gedeelte van de maat, de gebruikersruimte, het middendeel is voor de gasten, de gedoogzone en achter is het domein van de schipper, de sterfhuisconstructie.

Echte puristen hebben hier rare oude woorden voor teruggevonden, nl vooronder, ruim en roef. (ik geef toe, dit is korter maar dekt het de lading wel?)

Deze onzalige drieëenheid gaat op een gegeven moment de haven uit en begint een ongewis avontuur, waarvan het eind onzeker is. Maar een ding staat vast; we gaan godverdomme pret maken!

Nu, dan begint het. Aan de mast worden met vereende krachten zeilen gehangen (dient voor schaduw voor de zwetenden), de schnaps komt tevoorschijn en er wordt aan Neptunus geöfferd. De dapperen wagen zich op het achterdek waar aan de schipper de meest onmogelijke vragen worden gesteld. Deze heeft zich na jarenlange intensieve begeleiding door een psycholoog echter een attitude eigengemaakt (behavioral therapy) om niets van waarde weerloos te vinden en leeft dus in de antwoorden al zijn frustraties uit. Cynisme, sarcasme, verbittering en zinloos verbaal geweld kweken aldus een voedingsbodem voor mateloos respect bij de verbijsterde gasten. "Wat blijft die man ongelooflijk zichzelf, welk een stevig karakter, en zijn kijk op de wereld, met zoveel overtuiging gebracht moet ons wel onze eigen nietigheid leren zien. Dank!"

Terug naar Frans